Wielu osobom przed pierwszym spotkaniem z psychoterapeutą towarzyszy napięcie: Czy na terapii muszę mówić wszystko? Jak otwierać się przed kimś obcym? Jak budować zaufanie w terapii, jeśli nawet przed sobą nie umiem nazwać tego, co czuję? To pytania, które słyszymy bardzo często – i które są absolutnie naturalne.
Co mówić na terapii? Tyle, ile czujesz. I dokładnie w takim tempie, w jakim jesteś gotowa lub gotowy. Terapia to nie przesłuchanie, to nie egzamin. To przestrzeń, w której możesz mówić, ale też milczeć. Możesz się wahać. Możesz powiedzieć: „Jeszcze nie umiem tego ubrać w słowa” – i to będzie w porządku. Czasem najbardziej szczerym wyrazem siebie jest właśnie to zawahanie.
Zaufanie do terapeuty nie powstaje od razu. To proces, który rozwija się powoli – wraz z każdą sesją, z każdym wspólnym momentem ciszy, z każdym pytaniem, na które możesz odpowiedzieć lub nie. Tempo terapii nie jest narzucone. Ty je określasz. A terapeuta jest po to, by Ci towarzyszyć – z uważnością i delikatnością.
Nie musisz „od razu” mówić o wszystkim, co trudne. Nie musisz być gotowa/gotowy na zwierzenia, jeśli jeszcze tego nie czujesz. Granice w psychoterapii są nie tylko szanowane – są fundamentem budowania relacji. Naszym zadaniem nie jest Cię popychać ani wyciągać z Ciebie historii. Jesteśmy po to, by przyjąć Cię dokładnie taką, jaką jesteś – z Twoją gotowością, ciszą, pytaniami i niepewnością.
Co mówić na terapii? To, co w danej chwili możesz unieść. Czasem będzie to konkretna historia. Czasami jedno zdanie. Czasem łzy. A czasem po prostu: „Nie wiem, od czego zacząć.” I właśnie od tego zaczyna się prawdziwa relacja – ta, w której możesz wreszcie być sobą, bez przymusu i bez masek.
Zostaw komentarz